About Me 
ผม......ฆ่าตัวตาย
posted on 29 Nov 2007 14:38 by artdeer in StorY4Me
.
ผลุ๊บ...!!!!
ผมสะดุ้งตื่นขึ้น
เนื่องจากรู้สึกอึดอัดอย่างมาก
ผมหลับไปเหรอ
ผมอยู่ที่ไหน
เอาผมออกไปที
ผมทำอะไรอยู่
ช่วยผมที
ผมลืมตาขึ้น แต่กลับพบกลับความว่างเปล่า
มันมืดไปหมด
ทำไมผมไม่เห็นอะไรเลย
ผมพยายามร้อง
พยายามตะโกน
นั่นคือ สิ่งที่ผมต้องการทำมากที่สุด
ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
แต่ผมต้องตะโกน
ทำไมเสียงผมไม่ออก
ผมลองเรียกชื่อคนที่ผมพอจะนึกออกดู
แต่ไม่มีเสียงออกมาจากปาก
ทำไม
ทำไม....!!!
ผมเอามือทั้งสองข้าง
ไขว่คว้าไปข้างหน้า
ทั้งๆ ที่ผมมองไม่เห็นอะไรเลย
มันมืดไปหมด
ผมรู้สึกอึดอัด
ผมอ้าปากเพื่อตะโกนอีกครั้ง
แต่ก็ยังไม่มีเสียงเล็ดลอดออกจากปากผม
ผมเริ่มเหนื่อย
เริ่มหมดแรง
แขนทั้งสองข้าง ที่ยื่นออกไปข้างหน้า
เริ่มตกลงมาแนบตัว
ผมพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้าย
เิบิกตาให้กว้างขึ้น
แต่ก็ไม่เป็นผล ทุกอย่างยังมืดไปหมด
ผมรู้สึกเจ็บตรงโคนลิ้น
ผมรู้สึกหายใจไม่เป็นจังหวะ
ผมไม่มีแรงตะโกน
ผมไม่มีแรงยื่นมือไปข้างหน้า
ผม....
ทุกอย่างมันมืดไปหมด...
ผมเริ่มง่วง
ผมเริ่มรู้สึกเบาๆ หวิวๆ
ความทรมานเมื่อกี้ มันหายไปไหนนะ
ผมจะไม่ทรมานอีกแล้วใช่มั้ย
ดีจัง.....
ผมง่วง....
ผมอยากนอนหลับ....
แล้วทุกอย่างก็เริ่มสงบ...
ได้หลับสักที...
ตาผมค่อยๆ ปิดลง...
แล้วก็เริ่มมืด...
มืดลง..........
มืดลง.......
มืดลง...
มืด...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
ผมเปิดประตู เดินเข้าห้องนอน ด้วยความอัดอั้นตันใจ
ปัญหาต่างๆ ในวันนี้ มันเริ่มบีบอัดเข้ามาอยู่ในหัวสมอง
ผมหันหลังเข้าหาประตู แล้วค่อยๆ ไถลนั่งลง
ต่อม นัยต์ตา ไม่อาจต้านทานน้ำตาของผมได้
ผมร้องไห้...ร้องไห้...ร้องไห้
มือทั้งสองข้าง กุมใบหน้าที่เปียกโชกไปด้วยน้ำตา
ใช่สิ ผมมันไม่ดี ผมมันเลว...
...
แล้วผมจะอยู่ไปทำไม
...
...
ผมเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบผ้าพันคอลูกเสือสามัญออกมา
จัดการม้วนมันให้เป็นเส้น แล้วมัดปลายทั้งสองด้านเป็นวงกลม
...
...
ผมเงยหน้าขึ้นไป สำรวจบนเพดานห้อง
ที่มุมห้อง มีขื่อยื่นออกมาจากตรงเพดาน
ผมจัดการคว้าเก้าอี้ หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ตัวโปรด
ลากไปที่มุมห้องนั้น
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
"ไม่อยากจะอยู่ ไม่อยากจะทำอะไร จะอยู่ไปทำไม จบสิ้นกันที"
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
ผมยืนขึ้นไปบนเก้าอี้ แล้วเอาบ่วงจำเป็น (ที่อดีตใช้เป็นผ้าพันคอลูกเสือ)
มาคล้องคอ...
จากนั้น ขดมันให้เป็นเลข " 8 "
ด้วยความสูง 180 ซม. ของผม
จึงจัดการคล้องปลายบ่วงเข้ากับขื่อบนเพดานห้อง ได้อย่างไม่ยากเย็น
เหมือนนรกเป็นใจ
มีปลายตะปู โผล่มาล๊อกบ่วงจำเป็นของผมกันหลุดจากขื่อได้เป็นอย่างดี
...
...
น้ำตาผมไหลอาบทั้งสองแก้ม
...
...
"พอกันที ลาก่อน"
...
...
ผมตัดสินใจ เตะเก้าอี้ที่ผมยืนอยู่
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
ทันทีที่เก้าอี้หลุดจากขาของผม
ผมเริ่มร้องไห้อีกครั้ง...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
แต่เพียงเวลาไม่นาน....
ปฏิกิริยาความรู้สึกในร่างกายของผม ...
เริ่มก่อตัวขึ้น...
เลือดบนหัวเริ่มสูบฉีด...
หูผมได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ....
หน้าเริ่มร้อนผ่าว....
ตาเริ่มปิดลง...
เดี๋ยวผมก็ต้องสลบไป
เพราะขาดเลือดไปเลี้ยงสมอง...
"งั้นก็คงไม่ทรมานสินะ" ผมคิด
ผมเริ่มง่วง........
ง่วง.........
ง่วง......
ง่วง...
แล้วผมก็สลบไป....
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
ผลุ๊บ...!!!!
ผมสะดุ้งตื่นขึ้น
เนื่องจากรู้สึกอึดอัดอย่างมาก
ผมหลับไปเหรอ
ผมอยู่ที่ไหน
เอาผมออกไปที
ผมทำอะไรอยู่
ช่วยผมที...........
...
...
...
...
...
#1 By สาวโรงงาน on 2007-11-29 16:21