ผม...ฆ่าตัวตาย2 (ความรู้สึกของคนใกล้ตาย)

posted on 01 Dec 2007 20:01 by artdeer in StorY4Me

เหอะๆๆ จั่วหัวซะน่ากลัว
(ออกแนวโรคจิต หลอนๆ )

ผมฆ่าตัวตาย 2 นี่ไม่ได้หมายถึง ฆ่าตัวตายครั้งที่ 2 นะครับ
เพียงแต่ มีคนส่ง PM + Comments มาถาม
เพราะอ่าน แล้วงง สรุปมันเป็นยังไง... -*-

ใครที่ยังไม่ได้อ่าน ลองไปอ่าน "ผม...ฆ่าตัวตาย" ดูก่อนนะครับ
แล้วค่อยกลับมาอ่านหน้านี้อีกที

ดังที่ได้กล่าวมานะครับ ว่ามีคนอ่านตอนที่ 1 มาแล้ว
ยังงงๆ ว่าจะสื่อถึงอะไร สรุปมันเป็นอย่างไร
ในส่วนหัวข้อนี้ "ผม...ฆ่าตัวตาย2"
เลยอยากจะเขียน รายละเอียด ความรู้สึก ในตอนนั้นให้อ่านกัน

อย่างแรกนะครับ ขอออกตัวก่อนเลยว่า
การฆ่าตัวตายนั้น ไม่ว่าด้วยวิธีใดๆ
มันจะเป็นบาปที่สุดในชีวิตของคุณ
แต่ครั้งหนึ่ง ด้วยความโง่เขลาของผมเอง ได้ครอบงำจิตใจ
จนผมเลือกทำสิ่งที่ผิดพลาด นั่นก็คือ ผม...ฆ่าตัวตาย

เข้าเรื่องเลยละกันนะครับ

ช่วงที่ผม ใช้ผ้าพันคอ ผูกเข้ากับขื่อ แล้วยืนบนเก้าอี้
พอผมถีบเก้าอี้ออกปุ๊ป

"ปฏิกิริยาความรู้สึกในร่างกายของผม ...
เริ่มก่อตัวขึ้น...
เลือดบนหัวเริ่มสูบฉีด...
หูผมได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ....
หน้าเริ่มร้อนผ่าว....
ตาเริ่มปิดลง...
เดี๋ยวผมก็ต้องสลบไป
เพราะขาดเลือดไปเลี้ยงสมอง...
"งั้นก็คงไม่ทรมานสินะ" ผมคิด
ผมเริ่มง่วง........
ง่วง.........
ง่วง......
ง่วง...
แล้วผมก็สลบไป....
..."

ก็อย่างที่ได้บอกอาการไป
ในช่วงแรกๆ ที่ผ้าพันคอรัดรอบคอ
สิ่งแรกคือ ความรู้สึกถึงเลือดในหัว เริ่มไม่ไหลเวียนละ
แต่ยังไม่ค่อยทรมานเท่าไหร่
ถ้าอยากรู้ ลองเอามือสองข้างของคุณ บีบที่คอของคุณเอง
(อย่าทิ้งไว้นานนะ แค่2-3วิ มันก็จะมีอาการเล็กๆน้อยๆพอประมาณแล้วแหละ)
นั่นแหละ ความรู้สึกประมาณนั้น
พอเลือดไม่ไหลเวียน หูของคุณ ก็จะได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ
ตุ๊บ...ตุ๊บ...ตุ๊บ...
หน้าก็จะเริ่มชา....
ส่วนความรู้สึกง่วงนั้น มันจะแค่แปปเดียว ในเวลาเพียงเสี้ยววินาที
ใครที่เคยเล่นกีฬาประเภทการต่อสู้ เช่น เทควันโด
จะรู้ว่า ถ้าแค่เอานิ้ว กดทับตรงเส้นเลือดตรงลำคอ
เพียงไม่กี่วิ คนๆนั้น ก็จะสงบไป...
เช่นเดียวกับผม พอเลือดไม่ไหลเวียน ผมก็สลบไป...
คุณรู้มั้ย อีกสิ่ง ที่แวบเข้ามาในสมองของผม
ก่อนที่ผมจะสลบไป
นั่นก็คือ ใบหน้าพ่อของผม
ผมอยากจะแก้มัด อยากลงไปข้างล่าง ไม่อยากทำแล้ว
นี่แหละ คือสิ่งที่แวบเข้ามา อยู่ในหัวของผม ก่อนที่จะสลบไป

หลังจากที่สลบไป (เป็นเวลาแค่ช่วงสั้นๆ)

" ผลุ๊บ...!!!!
ผมสะดุ้งตื่นขึ้น
เนื่องจากรู้สึกอึดอัดอย่างมาก
ผมหลับไปเหรอ
ผมอยู่ที่ไหน
เอาผมออกไปที
ผมทำอะไรอยู่
ช่วยผมที "

ใช่ครับ หลังจากที่สลบไปไม่นาน
ร่างกายของผม มันก็สะดุ้งตื่นขึ้น
ก็เพราะมันอึดอัด แล้วก็ทรมาน
แต่ที่น่าแปลกมากที่สุด คือ....
ในตอนที่ผมตื่นจากการสลบขึ้นมา
ปรากฎว่า ผมจำอะไรไม่ได้เลย ว่าผมทำอะไรอยู่
จำไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่ากำลังแขวนคอ ลอยต่องแต่ง อยู่มุมบ้าน
อันนี้จริงๆนะครับ แปลกมาก
เหมือนตัวเองหลุดไปอยู่อีกที่หนึ่ง

"ผมลืมตาขึ้น แต่กลับพบกลับความว่างเปล่า
มันมืดไปหมด
ทำไมผมไม่เห็นอะไรเลย"

ขอ บอกว่า ลืมตามาดูจริงๆ แทบจะแหกตาด้วยซ้ำ
แต่กลับมองไม่เห็นอะไร เหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่น
ทุกอย่าง มันมืดสนิทไปหมด

"ผมพยายามร้อง
พยายามตะโกน"

นี่คือ สิ่งแรกที่ผมต้องการทำมากที่สุดในขณะนั้น
(แม้จะยังจำอะไรไม่ได้ ว่า ตูกำลังแขวนคอนะ -*-)
ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะครับว่า ทำไมถึงอยากแหกปาก
ตะโกนออกมา
สิ่งที่ผมตะโกน นั่นก็คือ รายชื่อทุกๆคน ที่ผมต้องการในตอนนั้น
ทั้งพ่อ แม่ พี่สาว เพื่อนๆ ฯลฯ
แต่มันก็ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากปากของผม
(ก็มันรัดคออยู่อะ จะมีเสียงได้ไงละ ... - -)
สิ่งที่ผมต้องการทำ เป็นอย่างที่สองก็คือ

"ผมเอามือทั้งสองข้าง
ไขว่คว้าไปข้างหน้า
ทั้งๆ ที่ผมมองไม่เห็นอะไรเลย"

นั่นแหละครับ พอตะโกน แล้วไม่มีเสียง
ผมก็เลยเอามือ ยื่นไปข้างหน้า
ผมก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไม
เหมือนร่างกายมันสั่งการเอง
(แบบ ทุรนทุราย ต้องเอาไอ้บ้านี่ ลงไปให้ได้)
ความรู้สึกในตอนนั้น
เหมือนผมวิ่งอยู่ที่ๆหนึ่ง แล้วตะโกน พร้อมๆกับ ยื่นมือไปข้างหน้า
เพื่อต้องการ คว้าอะไรสักอย่าง
แต่....มันไม่ได้รู้สึก เหมือนวิ่งไปข้างหน้า แต่เป็นการถอยออกมา
ประมาณว่า มีคนค่อยๆ ลากเรามาข้างหลัง ทั้งๆที่เรายังวิ่งไปข้างหน้าอยู่
จากการที่เลือดไม่สูบฉีด ขึ้นไปเลี้ยงสมอง
ร่างกายของผมก็เลยเริ่มเพลีย แล้วก็เริ่มไม่มีแรงทำอะไรต่อ
แล้วมันก็มาอีกแล้วครับ
มันก็คือ สิ่งที่แวบเข้ามาในสมองอีกแล้ว
เหมือนเดิมครับ พ่อ แม่ พี่ เพื่อน.....
ก่อนที่ผมจะหมดแรง ผมคิดถึงพ่อแม่พี่เพื่อนมากกกกก.....
ผมคิดว่า อยากไปหา อยากเจอ...
(ในอาการตอนนั้นก็ยังจำไม่ได้เหมือนเดิม ว่าแขวนคออยู่ -*- ทำไมลืม ก็ไม่รู้)

แฮ๊ก...แฮ๊ก...แฮ๊ก....
3 ที สำหรับแรงหายใจเฮือกสุดท้าย
(ผมเคยเห็นหมาที่บ้าน ก่อนตาย มันก็หายใจแรงๆแบบนี้อ๊ะ 3 ที แล้วมันก็ตายต่อหน้าผม)
แล้วร่างกายก็เริ่มเบาๆ หวิวๆ
ตอนแรก ที่ลืมตามา มันมืดๆ
แต่ตอนนี้ ยิ่งกว่าคำว่ามืดอีก
ความรู้สึกเหมือนทีวี ที่ค่อยๆปิด ภาพค่อยๆหายไป
แล้วก็นิ่ง....

ในตอนสุดท้าย
"ผลุ๊บ...!!!!
ผมสะดุ้งตื่นขึ้น
เนื่องจากรู้สึกอึดอัดอย่างมาก
ผมหลับไปเหรอ
ผมอยู่ที่ไหน
เอาผมออกไปที
ผมทำอะไรอยู่
ช่วยผมที..........."

ที่ผมทิ้งท้ายไว้อย่างนั้น
ก็เพื่อสื่อให้เห็นว่า
ถ้าเราได้ฆ่าตัวตายไปแล้ว
เราก็จะเจอสิ่งที่เรากระทำนี้ ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะหมดอายุขัย
ผมทำให้เหมือน กลับไปอ่านบรรทัดแรก แล้วพออ่านจะจบ ก็ย้อนกลับไปอ่านบรรทัดแรก
วนเวียนไป แบบอินฟินิตี้
เพราะผมเคยฟังพระรูปหนึ่ง เคยบอกว่า
เราทุกคน ต่างก็มีอายุขัย ที่ได้กำหนดไว้แล้ว
การที่เราฆ่าตัวตาย ก็เหมือนอายุขัยเรายังไม่หมด
เราจึงต้องรับกรรม ทำสิ่งๆนั้น วนเวียนไปเรื่อยๆ
จนกว่า วันที่หมดอายุขัยจริงๆ จะมาถึง
นั่นก็หมายถึง จะทุกข์ทรมาน แขวนคอแบบนี้ ไปทุกวัน
ทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน......
วนเวียนอยู่ในบ่วงกรรม ในสิ่งที่ตนเองได้ก่อขึ้น กับตัวเอง

การที่คนเรา ได้เกิดมาเป็นมนุษย์
ไม่ว่าจะครบทั้ง32 ประการ หรือขาด หรือเกิน (ตามแต่บุญวาสนาให้มา)
มันพรที่ได้รับจากพระเจ้า ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
และอีกประการหนึ่งคุณไม่ต้องกลัวว่าคุณจะไม่ได้ตาย
ทุกคนต้องตายแน่นอนไม่ว่าจะต้องการมันหรือไม่ก็ตาม
เพราะฉะนั้นได้มีวาสนาเกิดมาเป็นคนทั้งทีต้องใช้ชีวิตให้มันคุ้มค่า...
ให้สมกับที่ได้เกิดมาเป็นคน
ในทางพุทธศาสนามนุษย์ถือเป็นสัตว์ประเสริฐ
กว่าจะได้เกิดเป็นคนมันไม่ใช่ง่าย ๆ ได้เกิดมาเป็นคนทั้งทีดีเท่าไหร่แล้ว
ชาติหน้าฉันใดจะได้เกิดเป็นอะไรยังไม่รู้เลย....
เพราะฉะนั้นจงอย่างประมาท...

แล้วคุณละ เคยคิดที่จะทำบ้างไหม....

ps.โอ๊ะ ลืมเล่า ว่าผมรอดมาได้ไง อุอุ ไว้มาเล่าวันหลังละกันคับ